με άλλο τρόπο...

ο λόγος,
όχι,
δεν είναι το πλουσιότερο εκφραστικό μέσο...
ούτε το πιο άμεσο
ούτε το πιο μεστό


μπορεί όμως να γίνει όλα τα παραπάνω
και πολύ περισσότερα...


ο λόγος,
όμως,
έχει πολλούς τρόπους
να μεταμφιέζεται...





για εσένα...





Fausto Pappetti ....  Magic moon

Συνταξιδιώτες

Είχε μια έκφραση, λες και μόλις κατάπιε κάτι που της είχε προκαλέσει αηδία.

Χείλη διακριτικά βαμμένα, μαλλί κρεπαρισμένο κομμωτηρίου , φουλάρι στο λαιμό, πάνω από 60…

Και οι άλλες δύο έτσι ήταν…

Το μόνο που άλλαζε από τις συντηρητικού ύφους , εντός ταγιέρ με φουλάρι και ελαφρό τακούνι στο παπούτσι , ήταν οι εκφράσεις τους. Ακόμη και το μαλλί τους ήταν όμοιο.

Κοντό, σε ένα χρώμα που στεκόταν με σοβαρότητα μεταξύ του καστανού και του ξανθού.

Αποτυπωμένη έκδηλη αηδία στο πρόσωπο της μίας.

Μια ψυχρή μάσκα το πρόσωπο της άλλης με ρυτίδες κάθετες που θύμιζαν κάγκελα φυλακής.

Η τρίτη ήταν σα να μην είχε πρόσωπο. ΄Ηταν δηλαδή ένα από αυτά τα άχρωμα πρόσωπα που δεν τα θυμόμαστε ποτέ, λες και η ζωή πέρασε και δεν άφησε κανένα αποτύπωμα, κανένα ίχνος της ύπαρξής της, δεν δώρισε καμία έκφραση στα μάτια της. Την αγνόησε!

Τρεις φίλες , με κάποιο τρόπο δεμένες η μία με την άλλη, όπου η δύναμή τους πήγαζε μέσα από την συνύπαρξή τους.

Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους και να φαντάζομαι την ιστορία της ζωής τους, ή στιγμιότυπά τους.

Δεν ήταν ευτυχισμένες γυναίκες. Ήταν όμως γυναίκες του καθήκοντος.

Είμαι σίγουρη ότι το καθήκον τους το έκαναν στη ζωή τους. Παντρεύτηκαν, έφτιαξαν ένα σπίτι, ανάθρεψαν και έθρεψαν παιδιά, συσσώρευσαν αγαθά, είχαν τις ασχολίες τους και έφθασαν αισίως στα 60 + της ζωής τους, παρέα, καθισμένες πλάι, πλάι στα καθίσματα του τρένου, ανέκφραστες, περιφερόμενες μάσκες, σιωπηλές μάσκες. Κακέκτυπο η μία της άλλης , κακέκτυπα της ιδέας που είχαν διαμορφώσει για το «σοβαρή κυρία», χωρίς χαμόγελο, στητές και άχρωμες.

Σίγουρα ήταν γυναίκες του καθήκοντος. Ενός καθήκοντος χωρίς χαμόγελο, στητό και άχρωμο.

Διαγώνια , στην απέναντι θέση καθόταν η «ζωή». Δεν ξέρω το όνομά της, αλλά την βάφτισα Ζωή, από τα ανέμελα νιάτα της, την λάμψη στο βλέμμα, τη σιγουριά στο ύφος, το ατημέλητο ντύσιμό της, το στήσιμο του σώματός της.

Γύρω στα 25 , με την αγριάδα και την αποφασιστικότητα των γύρω στα 25. Η «ζωή» μιλούσε στο κινητό.

Γενικά, εάν το προσεγγίσουμε έτσι… η ζωή μιλάει, εκφράζεται, κινείται. Αντιπαθεί την στασιμότητα και την στατικότητα.

Άραγε η «ζωή» στα 60+ της θα έχει γίνει μια γυναίκα του καθήκοντος ή θα παρέμενε «ζωή» ότι και εάν θα σήμαινε αυτό για εκείνη?

Είναι περίεργο, αλλά σωστό ή λάθος, έτσι το αντιλαμβάνομαι πια.

 Έτσι το εισπράττω…

Το να ζείς…αποτελεί υπέρβαση.

Κι΄όμως η επιλογή αυτή θα έπρεπε να είναι το αυτονόητο…

  

Αναστάσιμο

Αρκεί, σε ένα σκοτεινό δωμάτιο να ανάψεις ένα κερί.

Αυτό το μικρό φως διαλύει το σκοτάδι.

Αυτό είναι μια πραγματικότητα.

Το αντίστροφο δεν υφίσταται.

Σε ένα φωτεινό δωμάτιο, ένα μικρό κομμάτι σκοταδιού, απλώς... δεν υπάρχει.

Και αυτό είναι μια πραγματικότητα.

Τώρα ζούμε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο…

Ο ήλιος, ως αυτόφωτο κάποια χρονική στιγμή συναντιέται με την σελήνη.

Τότε έχουμε έκλειψη, κοιτώντας το φαινόμενο από τη γη.

Ο ήλιος όμως είναι εκεί, πάντα, για να φωτίζει , να ζεσταίνει και να κάνει υπαρκτή τη ζωή πάνω στον πλανήτη μας.

Μέσα από την πίστη που μας χαρίζει η γνώση , γνωρίζουμε ότι η έκλειψη θα ολοκληρώσει τον κύκλο της και θα τελειώσει ως φαινόμενο.

Τώρα ζούμε μια έκλειψη…

Σκέφτομαι…

Εάν ήταν εφικτό, ο καθένας μας να προσπαθήσει να ανακαλύψει τον ήλιο μέσα του…ή έστω μια ηλιαχτίδα…ή έστω το φως από ένα κερί…

Εάν, όλοι αυτοί  μπορούσαν να συνδεθούν με κάποιο τρόπο, σε ένα ικανό αριθμό*,  θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σιγά, σιγά, η πραγματικότητα γύρω μας...

Σκέφτομαι…

Το πείραμα των 100 πιθήκων...
άσχετα από το γεγονός ότι οι σκεπτικιστές δεν δέχονται το αποτέλεσμα.

Εάν 100 πίθηκοι μάθουν …ας πούμε να πλένουν μια πατάτα με ένα συγκεκριμένο τρόπο…, τότε η γνώση αυτή γίνεται κτήμα αυτού του είδους...

Μπορούμε να σκεφτούμε τις δυνατότητες…?

Ίσως να είναι ενδιαφέρουσες σκέψεις, όταν κοιτάμε τη φλόγα από το κερί της Ανάστασης...



*ικανός αριθμός = αριθμός κρίσιμης μάζας 

το δοχείο

Σκέφτομαι ότι το κληρονομημένο δυναμικό είναι κάτι που δεν μπορούμε να το υπερβούμε.
Όπως ένα δοχείο. Χωρά πάντα συγκεκριμένα λίτρα υγρού.

Από την άλλη όμως πλευρά, πόση επαφή, επίγνωση έχουμε άραγε… όσον αφορά την ύπαρξη και τις ιδιότητες αυτού του δυναμικού ?

Και εάν αποκτήσουμε αυτή την επίγνωση… τι τελικά το κάνουμε?

Που το διοχετεύουμε ? και... για ποιόν λόγο ?